Historiek van 40 jaar Kangoeroes

Op initiatief van een 5-tal ondernemende jongeluiwaaronder de 3 gebroeders DE SMET) werd er van start gegaan in het begin van de jaren ‘60 op het Aalsterse Begijnhof, toèn een gerenoveerde wijk met veel jonge gezinnen. Een tot volleybalnet gepromoveerde wasdraad en enkele scheve krijtlijnen moesten volstaan om de eerste officiële balwisselingen mogelijk te maken. De term "Kangoeroes" leek op dat ogenblik perfect toepasselijk om de capriolen van sommigen te typeren. Voor het LOGOhet gestilleerde springend diertje in profiel) liet men zich inspireren door een illustratie uit een oud Franstalig woordenboek, eigendom van RAYMONDE DE SMET, zelf van Franse origine en - jawel, - moeder van.

1964

De vereniginglees: het straatclubke) kende een vrijwel onmiddellijk succes. Na 1 jaar was er al sprake van de eerste trainingen onder een heuse trainer (GEORGES DE CORTE). Het jaar nadien werd er ingeschreven in competitie met een Heren- èn een Damesploeg! De beginperiode hult zich na al die jaren in de nevelen des tijds en over bepaalde data en namen lopen de getuigenissen nogal eens uiteen. Ook lijkt het alsof het spel uit die tijd maar weinig vandoen had met de moderne volleybalsport: er werd in openlucht gespeeld, in een hoekje van het Begijnhof. Oók in de winter, zelfs wanneer eerst sneeuw moest geruimd worden vooraleer men aan de slag kon. Een achterkamertje in het duivenlokaal van de Pontstraat fungeerde als kleedkamer.

De club kende een gestage groei: voor de thuiswedstrijden werd aanvankelijk uitgeweken naar het turnzaaltje van de OUDE ZWEMKOM, om nadien te belanden in een échte sporthal: eerst TEN ROZEN, dan het KTA aan de Ledebaan. De Dames-afdeling werd nieuw leven ingeblazen in 1978 door de overname van het terziele gegane VOLTA (een lokale recreatieploeg). En de sportieve successen bleven niet uit met als eerste hoogtepunt uit die tijd: de titel voor de Heren in 1ste Provinciale in 1977 en die voor de Dames in 3de Provinciale in 1985.

Hiermee zijn we aanbeland in de jaren '80. De concurrentie met andere clubs inde streek en een steeds veeleisendere competitie noopt de club om zich verder te profileren. Het is een periode waarin men zich al eens op de transfermarkt waagt en trainers van buitenaf aantrekt. Met alle gevolgen vandien: de financiële beslommeringen nemen hand over hand toe. Seizoen '83 -'84 wordt het eerste seizoen met shirtreclame. Met name ZIEKENFONDS DE EENHEID, een trouwe financiële partner die de club ononderbroken heeft bijgestaan. Het obligate eetfestijn en de al even onvermijdelijke tombola worden de "klassiekers" in tal van fondswervende initiatieven over de jaren die volgen. Bij dergelijke initiatieven wordt vaak ook getracht om het financiële met het sportiefpromotionele te verzoenen. zo vormt het jaarlijks KANGOEROES INDOOR VOLLEYBALTORNOOI de rode draad doorheen een aantal organisaties waarvan de exhibitiematch tussen het Tsjechische BRNO en METEORS ZOTTEGEMtoen 1ste Nationale) in 1987 moet vermeld worden. In 1993 slaagt men er zelfs in om het Nederlands CAPELLEN naar Aalst te krijgen toen de club van volleybalcoryfeeën (RON BOUDRIE en AVITAL SELINGER).

Ook buiten de club laat Kangoeroes zich niet onbetuigd, sinds enkele jaren zijn zij vaste waarden bij diverse gemeentelijke en federale manifestaties: Dag van de sportclub, Recreatietornooi van Groot Aalst, Superstars op wielen, ...

De jaren '90 worden ingeluid door een extra-(volleybal) sportieve prestatie die absoluut niet onvermeld mag blijven : de Kangoeroes halen nationale televisie ! De heroïsche overwinning in het sportspelprogramma " INGRID-INGRID " (gepresenteerd door Ingrid Berghmans) op 12 januari 1990 en de triomfantelijke viering achteraf, hebben in de herinnering legendarische proporties aangenomen. Daarnaast werd er natuurlijk(!) ook nog onverdroten competitie gespeeld. De inspanningen worden in 1992 bekroond met een kampioenstitel en promotie (terug) naar 1ste Provinciale bij de Heren. Ook deze keer doen de Dames voor hen niet onder : zij zijn aan het promotie-feest twee seizoenen later.

Het voorafgaande lijkt echter allemaal van ondergeschikt belang, in vergelijking met een gebeurtenis uit 1993.

5 September 1993 was een belangrijke datum in de clubgeschiedenis: na een inloopperiode van enkele maanden gaat de VOLLEYBALSCHOOL AALST officieel van start. Samen met Gymvolley Nieuwerkerken worden een aantal jongeren begeleid bij hun eerste kennismaking met de volleybalsport. Het succes is overweldigend. Reeds na 1 jaar wordt een aanvang genomen met competitie in vrijwel alle jeugdcategorieën (jongens én meisjes). Bij deze gelegenheid wordt de jeugdcompetitie samen met de volleybalschool volledig geïntegreerd binnen de overkoepelende structuur van Kangoeroes. Gymvolley gaat terug zijn eigen weg. Hiermee katapulteert Kangoeroes zichzelf - op 2 jaar tijd - van een middelgrote club met een 35-tal leden tot 1 van de grootste provinciale clubs met 140 leden, 2 seniorenploegen, 7 jeugdploegen en een volleybalschool.

De eerste 5 jaren wordt vooral getracht de jeugdwerking van de grond te krijgen en uit te bouwen. De kinderen blijven vlot de weg vinden naar de sporthal, die op woensdag en vrijdag gonst van de bedrijvigheid. Een enthousiast team van jeugdtrainers tracht zo goed mogelijk te begeleiden. Na 5 jaar werking was de balans positief. Het tweede 5-jarenplan had de kwaliteitsverbetering op het oog. We wilden nog betere speelsters en spelers van onze jongeren maken. We namen in die jaren b.v. deel aan jeugdstages in Londerzeel, die toen onder leiding stonden van Emile Rousseaux. Zowel de trainers als de jeugdspe(e)l(st)ers leerden er telkens heel wat bij. We speelden mee in de internationale miniementornooien van Mortsel met Duitse, Poolse, Tsjechische en Nederlandse teamsvan ons ploegje dat voor de eerste keer deelnam in 1999, stonden in 2004 al 3 spelers in de basis van de divisieploeg. Ondertussen organiseerden we al zelf onze stages in de vakantie en we waren op zoek naar een gerenommeerd trainer om de leiding op zich te nemen.

Via onze toenmalige damestrainer Guido Vierendeels (ex-Kruikenburg) kwamen we in contact met Enrique Pisani Argentijnse Belg, expert bewegingsleer, ex-toptrainer (Italië, nationale ploeg, Lennik, Maaseik, Zonhoven). Hij werd al gauw aangesteld als technisch adviseur en hield zich vooral bezig met het opleiden van de coaches. Hij had zich ondertussen bekwaamd in de Laban Movement Theory en paste deze methode gretig toe op onze jeugdsoms ook op de trainers, die eveneens een pluim verdienen voor hun niet aflatende inzet. De resultaten bleven niet uit. In 2001 wonnen we de beker van Oost-Vlaanderen bij de jongens miniemen en op diverse tornooien gingen we met de hoofdprijs lopen. Enrique is ondertussen een vriend geworden, die er een gezonde levensvisie op nahoudt en waarvan we al enorm veel opstaken, zowel op technisch, op tactisch, als op menselijk vlak.

De volgende 5 jaren was het tijd om te oogsten. Waar onze meisjessectie spijtig genoeg tijdelijk in elkaar zakte, groeide onze jongensafdeling uit tot een geduchte tegenstander, met titels bij de kadetten en miniemen. We waren dan ook al regelmatig van de partij op de Vlaamse eindronden, steeds een belevenis voor onze jonge spelers. In 2003 waagden we ons aan een eerste organisatie van de Oost-Vlaamse jeugdbekerfinales. Het was een groot succes, met een weliswaar verloren finale bij de kadetten. Het volgende jaar haalden we opnieuw de finales naar Moorsel en deze keer was het prijs: we wonnen de beker bij de kadetten, in een bloedstollende finale voor een eivolle zaal. In 2004 waren we voor de 3e maal aan het feest met opnieuw een finale.

Ook voor de oudgedienden werd er bij Kangoeroes een plaatsje ingeruimd. In '96 halen een aantal speelsters met overschot aan sportieve ambitie, maar met weinig tijd voor intensieve trainingen, opnieuw het volleybal-plunje uit de kast. Resultaat : een 2de Damesploeg (de " Moekes "), die een opgemerkt entree maakt in hun nieuwe recreatieve VOBOG/VLM-kompetitie. Zij laten er geen gras overgroeien en kronen zich datzelfde jaar nog kampioen ! Ook hun volgend seizoen werd met hetzelfde succes afgesloten.

De "wonderjaren" van de club behoren voor velen van de huidige leden tot een onbekend en onbemind verleden. Toch probeert de club voeling te houden met haar "roots". Continuïteit en gezonde groei mogen geen ijdele woorden zijn. Velen hebben dit - gelukkig - begrepen, getuige hiervan het memorabele succes van het 30-jarige jubileum in 1994 ! ?). Daar was het eens te meer duidelijk dat vele oud-Kangoeroes hùn club nog steeds een warm hart toedragen. Wat de club voor hen betekent overstijgt het loutere sportieve vermaak, ze vormde dikwijls een niet-onbelangrijke factor in hun persoonlijke ontwikkeling.

In 1999 werden - onder impuls van Paul Verleysen, secretaris van VKE - de modaliteiten uitgewerkt voor een verregaande samenwerking tussen 3 van de 4 Aalsterse VVB-clubs. VKE Erembodegem, Biekes Erembodegem en Kangoeroes bundelden hun krachten één koepel. Vanaf het seizoen 1999-2000 werd het regionale volleyballandschap ingrijpend hertekend door de verschijning van een grote fusieclub. De mensen achter dit project stelden alles in het werk om de vernieuwde club uit te bouwen tot een sterke, ambitieuze kracht waarin elke volleybal-liefhebber zijn gading vindt. De club gaat sinds dan door het leven als: Volleyteam VKE-Kangoeroes Aalst.

De bestaande contacten met Lieven De Schrijver van gebuur VK Aalst resulteerden - aan het begin van het seizoen 2004-2005; in een praktische samenwerking. De krachten werden gebundeld met als resultaat: VK&K-Jeugdvolley. Op papier vond de Meisjesafdeling onderdak bij VK, de Jongens bleven een onderdeel van Kangoeroes, op het terrein worden trainingen en wedstrijden gezamenlijk georganiseerd. En dat dit het niveau alleen maar positief kon beïnvloeden, werd al snel duidelijk. In de competitie namen de scholieren en de kadetten resoluut de leiding, de miniemen werden reekswinnaar vòòr nieuwjaar. We namen elke schoolvakantie deel aan een circuittornooi, samen met de best ploegen van Vlaanderen en met succes. Onze 2e divisieploeg was piepjong, met 6 spelers tussen 14 en 18 jaar oud die geregeld speelden in de basis. De meisjesafdeling was terug alive and kicking en de volleybalschool liep aardig vol. De Bewegingsschool Achilles Aalst, een nevenproject van de club, draaide op volle toeren, met meer dan 50 kinderen tussen 3 en 8 jaar. Eerst leren bewegen, dan leren volleyballen! Een nieuwigheid was de 2 tegen 2 competitie, waar getracht wordt de kloof tussen beginners en het 3 tegen 3 volleybal, die te groot is, te verkleinen.

Het nieuwe millennium is nog niet zo oud en we kunnen alweer enkele markante gebeurtenissen optekenen: het 40-jarig jubileumfeest (voorjaar 2003) van de club werd extra luister bijgezet door de langverhoopte promotie van de Dames A ploeg naar het grote Divisievolleybal. En de jeugdafdeling deed voor hen niet onder: zij zetten de viering van 10 jaar Jeugdwerking extra luister bij met enkele gesmaakte kampioenstitels. Vooral het winnen van de Vlaamse Beker en een bronzen medaille op het Belgisch kampioenschap met de jongens kadetten was de kers op de taart

BK 2004
Brons op Belgisch Kampioenschap kadetten jongens 2004

Onze club zette het 5e decenium van zijn bestaan in. De jongens scholieren haalden al onmiddellijk de finale van het tornooi van de Witte Molen. De jeugdploegen bleven een te duchten tegenstander, met een aantal kampioenstitels en bekerfinales tot gevolg. In 2006 ging onze damesploeg spijtig genoeg ter ziele, maar verrees uit haar asse het jaar daarop, waarin opnieuw gestart werd in 3e provinciale. De heren zakten na een spectaculair seizoen met een piepjonge ploeg en ondanks 24(!) punten en 7 thuisoverwinningen naar 2e provinciale.

De dames kregen een fikse injectie uit de jeugd en promoveerden al snel naar 2e provinciale (2009). Ook de heren heroverden hun plaats in 1e provinciale (2010). De jeugdploegen bleven imponeren. 2012 was opnieuw een topjaar met de jongens preminiemen die Vlaams Kampioen 2 tegen 2 werden en de dames die de titel in 2e provinciale pakten. De heren degradeerden na een absoluut pechjaar in 2013, maar kwamen even snel terug (2014).

De club, die ondertussen 50 jaar bestaat, groeit verder en brengt in het seizoen 2014-2015 sinds lang de volledige meisjeslijn in competitie. De jongensafdeling doet het opnieuw zeer goed na een aantal magere jaren. Heren en dames komen uit in 1e provinciale. Kangoeroes is klaar voor de volgende 10 jaren.

Samengesteld op 12-06-96 door Theo De Ryck, in samenwerking met Marc De Smet & Ronny Van Pottelberghe, bijgewerkt door Stefan De Smet en Erik Meskens op 1/9/2004 en op 15/7/2014